زمین زیر پاهای مردم خشکیده ولی آسمان پر از وعدههای توخالی است
کسانی که روزی به نام قانون و عدالت سوگند یاد کردند امروز به نام قدرت و ترس نفس میکشند
حق و حقیقت را در قفس انداختهاند و سکوت را اجبار کردهاند اما نمیدانند که سکوت شکسته میشود حتی اگر زمان طول بکشد
هر ساختمان بلند ساختهشده هر مدرک و سمتی که در دست دارند جز سایهای از قدرت نیست سایهای که بر سر خودشان فرو میافتد
آنان که حکومت را به یک ابزار برای زندگی خود تبدیل کردهاند نمیدانند که تاریخ هیچ نقشهای برای فراموشیشان ندارد
و مردمی که هر روز خستهتر میشوند یک روز بدون فریاد نخواهند ماند روزی که عدالت نه به حرف که به عمل باز خواهد گشت